Descriere

EX VERSIONE LATINA

PLEASE ORDER FULL BULLA TRANSCRIPTION

VERSO: [scriptura longior]: P(ersolu)ta in camera apostolica

ENGLISH

Bull with multiple inscriptions on the back, inks sometimes clear but most often hard to transcribe and decipher. Vellum itself perfectly preserved, provided with excellent, beautiful caligraphy. This large vellum parchment was written by Pope Innocentius VIII in 1486 and sent to the Spanish nobleman Juan Tellez Giron, second Count of Osuna, a few years before the Reconquista[1]. With the letter, Innocentius VIII first confirms the surrender of the Spanish city of Archidona as a fief freed of all burdens to Alfonso Tellez Giron, whose brother and legal heir is Juan. In return, Juan Tellez Giron must undertake to pay an annual fee of 2,000 Maravedi to the

[1] Spanish and Portuguese for the „reconquest” – historical period of the Iberian Peninsula, approximately 770

years (the Islamic conquest of Hispania in 711 and the fall of Islamic state in Iberia at Granada), to the

expanding Christian kingdoms in 1492. The Reconquista ended shortly before the European discovery of

America (1492 – beginning of the Spanish and Portuguese colonial empires).

1. Explanations

The Spanish Inquisition was founded in 1478 by the Catholic monarchs Ferdinand and Isabella to strengthen and uphold the Catholic religion in their kingdoms, which were then under the direct control of the Spanish monarchy. The Inquisition was not finally abolished until 1834, during the reign of Isabella II. The torture chamber of the Inquisition was widely highlighted in „Mémoires historiques pour servir à l’histoire des inquisitions”, Cologne, 1716. As an ecclesiastical tribunal, the Inquisition was initially responsible only for Christians who were baptized in the Roman Catholic rite. At the end of the 15th century, when the Bull of Innocentius was written, its authority on the Iberian Peninsula also extended to converted Jews, the so-called „Conversos” or „Marranos”, and to converted Moors, known as „Moriscos”.

The political background for this was, on the one hand, the Alhambra Edict of 1492, which provided for the expulsion of the Jews if they did not convert to Christianity, and on the other hand, the victorious conclusion of the reconquest of the southern areas from the Moors, which went down in history as the „Reconquista” in the same year. The legal basis of the Inquisition was the papal bull Ad abolendam, which was published by Pope Lucius III in the twelfth century. (November 4, 1184) to combat or eradicate heresies in southern France and other Catholic countries. To this end, the tribunals of the Pontifical Inquisition, which had been set up in several Christian kingdoms, were now also introduced in the Iberian Peninsula, although no special attention was paid to heretics, but rather to the converted Jews and Muslims, who were mostly suspected of practicing their ancient beliefs.

For centuries, the various ethnic groups had lived together on the Iberian Peninsula. The southern regions (the territories of the ancient kingdom of Granada) were inhabited by a significant Muslim population that remained under Arab rule until 1492. Large cities like Barcelona, Seville, Valladolid and other cities had significant Jewish populations. And although the coexistence of the different religions and languages was mostly peaceful, incidents between Christians, Muslims and Jews were still the order of the day. The Jews were not particularly popular because they held important religious and political posts and were better off financially because of their money-lending practices. In the centuries prior to the writing of this bull, anti-Semitic campaigns in Barcelona, Cordoba, Valencia, etc. broke out again and

Historisch gesehen reicht der Ursprung des Vatikanstaats und damit der kirchlichen Weltpolitik bis ins Rom der Kaiserzeit zurück. Seit nunmehr fast 2000 Jahren stellt der Vatikanstaat (Stato della Città del Vaticano) eine mächtige politische und ökonomische Institution dar, dessen gewaltiger Einfluss auf allen Kontinenten und  den verschiedensten Ebenen bis heute zu spüren ist.

Große Künstler entwarfen ihre monumentalen Bauten und Meisterwerke, große Denker vervollständigten ihre ideologischen Dogmen, und große Priester setzten mit Erfolg ihre Vorstellung von kirchlicher Weltpolitik um.

Wenn es um die Finanzlage des Vatikans geht, wird vieles von einem nebulösen Schleier umhüllt. Bis heute gibt es keine lückenlose Inventur über Art, Menge und Wert aller Vermögensgegenstände des Vatikans, sodass man über das tatsächliche Vermögen des Vatikans nur spekulieren kann. Im Laufe des 20. Jahrhunderts entwickelte sich aus der Commissione ad pias causas (Kommission für fromme Zwecke), die als Sammel- und Verwaltungsstelle für das päpstliche Vermögen 1884 ins Leben gerufen wurde, die Vatikanbank, die in den 1970er Jahren ein Cash-Vermögen von mehreren hundert Millionen Dollar verwaltete. Immer wieder tauchten Berichte über Veruntreuungen und Schmiergeld- und Geldwäscheaffären auf, bei denen der Vatikan eher glimpflich davonkam. So blieb eine Milliardenveruntreuung der Vatikanbank (Banca Ambrosiano) in den 80er Jahren fast unbemerkt und wurde schmerzlos verkraftet (dem damaligen Bankdirektor, Roberto Calvi, wurde u.a. auch die illegale Mitgliedschaft in der Freimaurerloge „Propaganda due” vorgeworfen).

Nach dem Tod von Johannes Paul I. im Jahr 1978 wurde der Vatikanbank vorgeworfen, immense Geldsummen auf geheime US-Konten in Lateinamerika

PLEASE ORDER FULL TEXT TRANSLATION

ROMÂNĂ

… Reacția inchizitorului general, care, după ce a auzit de aceste planuri, a intrat în camera consiliului regal, a aruncat treizeci de monede de argint pe masă și a întrebat retoric dacă acesta ar trebui să fie prețul pentru a-l preda pe Isus Evreilor a doua oară, a devenit celebră în această legătură.

Drept urmare, Evreii spanioli au fost din ce în ce mai mult forțați să emigreze în Portugalia și în alte țări europene, precum și în Africa de Nord, în special în Maroc. În mod paradoxal, Evreii au migrat chiar în Imperiul Otoman, care la acea vreme era mult mai tolerant cu absorbția/asimilarea altor religii.

Cei care au rămas în țară – conform estimărilor, ar fi trebuit să existe aproximativ 40.000 de Evrei – au fost convertiți pentru a evita ordinul de deportare.

Epoca persecuției Evreilor s-a încheiat abia în 1818, odată cu ultimele proceduri ale Inchiziției împotriva unui Evreu despre care se spune că ar fi practicat iudaismul în Cordoba (vezi Cauza „Inchiziția împotriva lui Manuel Santiago Vivar”, Archivio Segreto Vaticano). Comunicarea Vaticanului cu Ferdinand și actuala bulă papală a lui Inocențiu al VII-lea din anul 1486 trebuie acum privite în acest context.

Cu excepția faptului că, după exilarea Evreilor în 1492 și a Maurilor musulmani în Spania în 1502, pentru o lungă perioadă a istoriei lor, jurisdicția Inchiziției s-a extins de facto asupra tuturor supușilor Coroanei, cu scopul de a păstra catolicii și  religia lor pentru convertiți, cunoscută sub numele de Conversos sau Marranos.

Notă: există două bule scrise de Papa Sixtus al IV-lea: una din 1475 și altă din 1476. Bulele sunt redactate și semnate de clericii romani J. Romaldi și Peregrinus de Lucca. Sub Papa Sixtus al IV-lea, Capela Sixtină care poartă numele lui a fost construită la Vatican între 1475 și 1483 (inaugurare la 15 august 1483).

La 1 noiembrie 1478, Papa Sixtus al IV-lea a autorizat înființarea „noii” Inchiziții printr-o bulă specială. Ea confirmă Inchiziția spaniolă reînviată de cuplul conducător spaniol Ferdinand al II-lea (Aragón) și Isabella I (Castilia).

SRPSKI

…

1. Prevod bule pape Inoćentija od 30.3.1486. (sa napomenama) 

Bula o poklonu Huanu Teles Gironu, grofu od Uruenje. Ponovno osvajanje grada Malage, odnosno kraljevine Granade (takođe i drugi delovi kraljevine Granade treba da se vrate hrišćanstvu).

Biskup Inoćentije[1], sluga Božijih slugu pozdravlja svog voljenog sina, plemenitog muža Huana Teles Girona[2], grofa od Uruenje i apostolski ga blagosilja. Iskazivanje iskrene odanosti i puno poverenje, kojima si počastvovao nas i Rimsku crkvu nisu nečasni i nezasluženi pa ti priznajemo stvari koje mogu tebi i tvojima da služe na čast, te da budu od koristi u proširivanju i širenju obožavanja Gospoda i katoličke vere. Kada je nedavno papi II[3], našem prethodniku koijeg se radosno sećamo, od strane laika, starog Alfonsa Teles Girona[4], izloženo, da je stari Pedro Giron, veliki

majstor Reda od Kalatrave[5], imajući veru u pomoć i moćnu ruku Božiju od Saracena ponovo preoteo izuzetno utvrđeni grad Arhidonu[6], koji dugo vremena beše pod vlašću saracenske kraljevine Granade, i to ne bez velikih izdataka, opasnosti i truda i isti povratio Božijoj katoličkoj zemlji, a slavni Enrike, kralj od Kastilje i Legijona[7], navedeni je grad kraljevskim autoritetom, hteo da pokloni Alfonsu, sinu majstoru Pedra, budući da je morao da trpi što nije imao rođene dece, a radi odbrane utvrde naš časni brat Rodrigo, biskup od Malage[8],

čijoj biskupiji je navedeni grad ranije pripadao po običaju, ali ne i položaju, ceneći trud, opasnosti i izdatke navedeno majstora Pedra Girona zbog ponovnog osvajanja grada (i sa namerom – ako je moguće  da i druge plemenite muževe i vojnike iz okoline navede da i druge delove navedene kraljevine Granade povrate hrišćanstvu, a koji su dugo bili pod vlašću Saracena), sve desetine navedenog grada i sva svoja gospodarska i lična i mešovita primanja iz cele te oblasti i njenih granica pomoću

svog redovnog autoriteta – za godišnji porez ili davanja dve hiljade morapetina[9] iz mesne okoline u korist biskupske imovine u Malagi – kao slobodan feud , od drugih nameta vernosti i ostalih zakletvi oslobođen, poklonio je, prepustio i dodelio navedenom Alfonsu za njega samog i njegove naslednike i potomke koji će večno biti gospodari navedenog grada.[10] I – kako je to navodno prema overenoj povelji detaljnije opisano – taj Pije, naš prethodnik, dade nalog nekolicini sudija, imenom nepomenutih u svom pismu, da oni ili jedan od njih, ako kasnije budu delegirali, ko treba da bude delegiran, da oni po zakonu treba da se staraju da se za tu desetinu za godišnji porez ili davanje dve hiljade morapetina, koji se moraju platiti u korist biskupske imovine, budu večno prepušteni navedenom Alfonsu i njegovim nasledni-cima i potomcima, gospodarima tog grada, a kako je detaljnije opisano u pismu.

A kako je opisano u tojoj molbi, koja nam je nedavno predstavljena, taj biskup je do sada pazio da ti, koji si inače i glavni komornik našeg u Hristu ljubljenog sina, kralja Ferdinanda i naše u Hristu ljubljene kćeri Izabele, kraljice Kastilje i Legijona[11], i  rodom brat tog Alfonsa, njegov naslednik i sledbenik, budeš branilac i čuvar grada i utvrde Olvera, te tvrđave Orteksikar[12] u dijecezi Malage, a koja je u grotlu i na granici navedene saracenske kraljevine Granade.

Preuzeo si na sebe veliki zadatak i izložio se ne tako malim opasnostima kako bi preoteo tvrđavu od Saracena, koji su je zauzeli i predložio da u gradu Olvera i tvrđavi treba da žive verujući hrišćani i da se od tvog sopstvenog novca, Božijom milošću stečenog, grade parohijske crkve. Biskup je rečenim autoritetom sve desetine grada i tvrđave i njihovih oblasti i graničnih područja, kako vlastelinske tako i lične i mešane, zauvek predao tebi i tvojim naslednicima i potomcima, gospodarima Olvere i tvrđave. Oslobođen si godišnjeg poreza ili davanja druge dve hiljade morapetina, koji treba da budu plaćeni u korist biskupske imovine i drugih nameta vernosti. Tebi i tvojim naslednicima predao je i prepustio oslobođen feud, kako je to u dotičnoj javnoj povelji detaljnije opisano. Ali – kako je u tvojoj molbi rečeno – zbog nepažnje navedenog Alfonsa izvršenje povelje nije nastavljeno u tvoju korist[13], te si nas ponizno

[1] Papa Inoćentije VIII (1432-1492), na prestolu Svete stolice od 1484. do svoje smrti godine 1492.

[2] Juan Tellez Giron (1456-1528) grof od Osune, vanbračni sin Pija II 1459. g. Plemićka porodica Osuna

predstavlja već stolećima snažnu porodičnu dinastiju u Španiji, sa velikom imovinom i ogromnim političkim

uticajem.

[3] Papa Pije II. (1405-1464), na prestolu Svete stolice od 1458. do svoje smrti godine 1464.

[4] Alfonso Telez Giron (1453-1469), prvorođeni sin i naslednik Pedra Telez Girona. Preminuo je verovatno od

posledica povrede stopala zadobijene tokom igranja loptom.

[5] Pedro Giron Acuna Pacheco (1423-1466), grof od Osuna i od 1445. godine Veliki vitez Reda od Kalatrave,

španski viteški red, koji je posedovao je veliku vojnu moć, a Veliki vitez reda vršio je ogroman poluticaj.

(krajem 15. veka, red je brojao 80000 osoba i obuhvatao je 90 naselja i 15000 km².) Pedro Giron  važio je za

ambicioznog intriganta, koji je znao kako da proširi moć svoje kuće i da je iskoristi u korist svoje porodice.

Kao kraljeva desna ruka, u početku je podržavao Enrikea IV, ali se potom okrenuo na stranu princa Alfonsa,

kraljevog polubrata, kada se ovaj proglasio za kralja. Značaj reda i samog Girona vidi se u tome što mu je

Enrike ponudio ruku svoje polusestre Izabele, kako bi ga opet privukao na sovju stranu. Ali na putu na

venčanje u Madrid, na čelu pratnje od 3000 glava, Pedro je iznenada umro, verovatno od difterije.

[6] Arhidona, grad i tvrđava u provinciji Malaga, koji je osvojen 1462. godine od strane Reda od Kalatrave pod

vođstvom Pedra  Girona i stavljen pod nadležnost kuće od Osune.

[7] Enrike IV, kralj Kastilje i Leona (1425-1474). Enrike je važio za slabog kralja, koji nije uspeo da ustanovi

jaku centralnu moć, što je ojačalo plemstvo. Postoje mnoge priče o njegovoj navodnoj homoseksualnosti i o

tome kako nije uspeo da svoju kćerku iz drugog braka postavi za prestolonaslednicu. Umesto toga, pod

pritiskom plemstva morao je 1468. g. da poništi svoj brak sa Jovankom od Portugalije i da prizna svoju

polusestru Izabelu za naslednika. U tom smislu veliki značaj ima ubačena rečenica u papskoj buli: „budući da

     moraše trpeti što nemaše rođene dece”. Papa još jednom potvrđuje da Enrike nema decu i time pojačava pravo

Izabele na krunu Kastilje.

[8] Rodrigo de Soria, biskup od Malage od 1458. do svoje smrti godine 1486.

[9]  Maraved, španska valuta do kraja 15. veka. Kupovna moć jednog maraveda odgovarala je otprilike vrednosti

jednog Evra u naše vreme. Jedan kilogram pšenice koštao je skoro 3 maraveda. Radi boljeg razumevanja,

Kolumbovi izdaci za njegovu ekspediciju iznosili su oko 4 miliona maraveda (Kolumbo je 1484. g. posetio

portugalskog kralja Jovana II i izložio mu svoje planove. Međutim, kralj nije bio zainteresovan za taj

poduhvat i odbio ga je. 1485. g. Kolumbo napušta Portugaliju i zajedno sa svojim sinom kreće u Španiju, ne

nadajući se previše, jer je Španija u tom trenutku bila u ratu sa Mavarima. Kasnije je Kolumbo od španske

kraljevske kuće (kraljice Izabele) povremeno dobijao novac, pošto je kraljevska kuća prihvatila njegove

uslove i podržala potrebe putovanja.

[10]  Izvorna životna praksa je predviđala da se takozvana desetina (davanje od 10 procenata, koja je faktički bila

mahom veća) Crkvi ustupa u vidu novca ili proizvoda. Tokom srednjeg veka kler je desetinu često prepuštao

zemaljskim gospodarima za fiksni godišnji danak, u ovom slučaju za 2000 maraveda.

[11] Ferdinand II od Aragona (1452-1516) i Izabela I od Kastilje i Leona (1451-1504). Tokom pometnji u sporu

oko prestola Kastilje, Ferdinand i Izabela tajno su se venčali 18. oktobra 1469. g. i tako stvorili osnovu za

kasnije ujedinjenje kraljevskih kuća Aragona i Kastilje. Izabela je 1474. godine, posle smrti njenog polubrata

Enrika IV zauzela kastiljski presto, dok je Ferdinand posle smrti svog oca Jovana 1479. godine krunisan za

kralja Aragona. Tokom celokupne vladavine, njih dvoje su se trudili da održavaju dobre odnose sa Papom, a

što je do izraza došlo na kraju ponovnim osvajanjem Granade 1482-1492. g. Papa Aleksandar VI dodelio im

je 1494. g. titule „katoličkih kraljeva”, sa kojima su ušli u istoriju. Oni su prema Vatikanu nastupali

samosvesno i uspeli su između ostalog da izdejstvuju crkveni patronat, što znači pravo da daju predlog za

nameštenike crkvenih položaja, što je pod Filipom II bila osnova za kasniji razvoj španske nacionalne crkve.

[12] Olvera i Ortegikar. Tvrđava i grad na granici sa tadašnjom mavarskom kraljevinom Granadom, osvojeni od

strane Pedra Girona 1460. godine, i od njega i njegovih sinova branjeni od mavarskih upada – posebno tokom

80-ih godina 15. veka.

[13] Papa se poziva na pismo Huana Telez Girona, u kojem ovaj navodi kako se njegovo pravo na feud Olvere ne

ispunjava. Ovo se dovodi u vezu sa jednim ne bliže opisanim prekršajem njegovog brata Alfonsa Telez

Girona, Huanovog starijeg brata. Izgleda da su postojali nesporazumi u vezi sa predmetnom poveljom ili je

povelja nestala. U prilog tome govori to što je Papa prethodno pomenuo kako je regulisanje tih prava bilo u

rukama biskupa od Malage, Rodriga de Sorije. Isti je međutim preminuo 1486. g., iste godine iz koje je i ova

bula, što je verovatno zahtevalo novo uređenje ove stvari.